POCHODZENIE
Ojczyzną kotów rosyjskich niebieskich są rejony rosyjskiego portu Archangielsk nad Morzem Białym, tuż za kołem podbiegunowym. Dalekie zakątki północnego zachodu Rosji broniły nieskazitelności tej rasy przed obcym materiałem genetycznym, a surowy klimat przez setki lat wykształcił wiele szczególnych i wyjątkowych cech fizycznych,  z których najważniejszą jest unikatowe podwójne, gęste niebiesko-szare, srebrno połyskujące futro. Pod koniec XVII wieku marynarze statków handlowych przywieźli je do Anglii. Słyszano także, że kilka niebieskich kotów archangielskich (tak nazywano je wcześniej) trafiło na europejskie dwory, podarowane przez Cara Mikołaja I. Od początku XIX wieku zainteresowanie tą rasą rosło, ale rasa ta sklasyfikowana została dopiero w 1912 roku jako Rosyjska Niebieska - Foreign Blue. W okresie międzywojennym zainteresowanie rasą dalej rosło, lecz w czasie trwania II wojny światowej rasa niemal wyginęła. Dlatego po zakończeniu wojny skandynawscy hodowcy podjęli próbę odrodzenia rasy, krzyżując kota fińskiego niebieskiego ze syjamskim. Zaś w Anglii kojarzono koty syjamskie z nielicznie żyjącymi jeszcze kotami rosyjskimi niebieskimi. W rezultacie rasa zatracała swe charakterystyczne cechy i stawała się wyraźnie orientalna, co spowodowało zainicjowanie przez hodowców w 1965 roku nowego programu, mającego na celu wyodrębnienie oryginalnego pod względem budowy typu kota rosyjskiego, a cechy typowo orientalne uznano za wadę. W 1967 roku powołane zostało Stowarzyszenie Hodowców Kota Rosyjskiego Niebieskiego - Russian Blue Association, które zmieniło wzorzec rasowy, przywracając przedwojenne cechy rasy, typowe dla kota Rosyjskiego Niebieskiego. Do Polski rasa ta została sprowadzona dopiero na początku lat 90-tych.

CECHY FIZYCZNE
To elegancki i pełny gracji kot typu orientalnego, ze stosunkowo długim ogonem i unikatową podwójną sierścią. Głowa ma kształt krótkiego klina, a czaszka jest płaska. Czoło i nos proste, tworząc kąt 90°. Wyraźne poduszki wibrysów. Oczy - barwy intensywnie zielonej, migdałowe w kształcie i szeroko rozstawione. Uszy duże i spiczaste, szerokie u nasady, osadzone pionowo stosunku do głowy. Skóra uszu- cienka i przezroczysta, uszy słabo owłosione. Kot średniej wielkości (3-4kg) o wydłużonym tułowiu i pełnej gracji sylwetki. Nogi długie, stopy małe i owalne, poduszeczki łap lawendowe. Ogon dość długi zwężający się spiczasto. Okrywa włosowa krótka, bardzo miękka wyjątkowo gęsta. Włos okrywowy tej samej długości co podszycie, w dotyku przypomina plusz, nie powinna przylegać do ciała; wyłącznie niebieskoszara, w różnych odcieniach, ze srebrzystym nalotem na końcu każdego włosa; linieje w minimalnym stopniu. Struktura i wygląd zewnętrzny futra stanowią najważniejszy wyróżnik tej rasy.

USPOSOBIENIE
Jest rasą naturalną, tylko nieznacznie poddaną wpływowi hodowlanemu człowieka. Dlatego jego uroczy i żywy charakter zachowuje wiele cech zwierząt pierwotnych. Kot towarzyski i bardzo uczuciowy, spokojny i cichy, nieco nieśmiały i mało absorbujący. Czuły stosunku do właścicieli, przywiązuje się do opiekuna, potrafi spędzić cały dzień towarzysząc mu we wszystkich czynnościach. Nie lubi samotności, każdą naszą dłuższą nieobecność należy wynagradzać mu dużą ilością pieszczot. Dobrze czuje się z dziećmi i innymi zwierzętami i o ile jest delikatnie traktowany chętnie bierze udział we wszystkich ich poczynaniach. Niezwykle sprawny fizycznie, uwielbia ruch, zabawę, wspinaczkę i skoki, bez problemu wykonuje akrobacje wymagające wręcz kaskaderskich zdolności. Nie ma takiego miejsca w mieszkaniu, którego by nie zwiedził, lecz nie ma obawy, aby coś spadło z naszych półek, bowiem robi to z pełną gracją i ostrożnością.